KLM Urban Trail Groningen

Zondag 14 april 2019. Na de marathon van Rotterdam vorige week rennen de matadoren van de marathon vandaag door de straten van Parijs. Het besluit heb ik al genomen; mijn volgende marathon zal Parijs zijn in april 2020. Er moet nog veel gebeuren om die missie te volbrengen. Afgelopen week liep ik rond op deze aardbol alsof ik al een marathon had gelopen. Het was de rug die mij behoorlijk parten speelde.

Op het programma staat de KLM Urban Trail Groningen. Geen wedstrijd maar een funrun door de mijn geliefde stad Groningen. Na de koffie neem ik paracetamol voor de rug gevolgd door pannenkoeken voor de energie om vervolgens de Honda Ciciv aan te sporen naar Groningen. Het is frisjes dus de lange tight maar aan ondanks een volle zon.

Een Urban Trail is een hardlopen door het centrum van de stad waarbij je door aansprekende gebouwen loopt. Plekken waar je normaal nooit komt en de stad eens van een andere kant te kunnen zien. Voor de start ontmoet ik buurman Frans en later clubgenoot Rob Holwerda van Loopgroep Nienoord. We hebben er allen zin in!

Ik start in wave 5 om 10:30 uur en ga op ontdekkingsreis die 5 of 12 km gaat duren voor mij afhankelijk hoe het met de rug is gesteld. De eerste plek die we aandoen is het universiteitsgebouw en bibliotheek en museum. We hollen trappen op en neer. In de bibliotheek zitten studenten te studeren totaal niet gehinderd door de lopers. Althans zo lijkt het.


Het tempo ligt niet hoog bij een dergelijk hardloop evenement. Het is soms even wandelen of stilstaan. Het maakt niet uit want er immers ook geen tijdregistratie. We vervolgen onze weg naar de Prinsentuin en het Provinciehuis. Vooral die laatste is toch wel een plek waar je normaal gesproken nooit komt zonder politieke ambities.

We rennen door poptempel Vera en door het Schimmelpennick Hotel en een rondje door Pathé bioscoop om daarna op weg te gaan naar het keuzepunt te gaan. 5 km of 12 km. De rug voelt goed aan en ik besluit bij het Groninger Museum te gaan voor de 12 km. Ben er nu toch en wil dan nu ook alles zien. Het gaat richting Hoofdstation en maken een bochtje om het Peerd van Ome Loeks door het stationsgebouw richting het Emmaviaduct en komen later uit bij hardloopwinkel RunX waar we dwars door deze speciaalzaak rennen.


Het Gasuniegebouw lonkt al aan de blauwe lucht maar voordat we daar zijn duiken we eerst Martiniplaza naar binnen waar we werkelijk de heilige sportvloer van basketbalgrootheid Donar mogen betreden. Na het gasuniegebouw betreden we nog een paar gebouwen van het Alfa college en begeven ons richting de Westerhaven. Hiervoor nog een bezoek gebracht aan Vesta Woonforum. We duiken de parkeergarage in wat toch een vreemde ervaring is en op weg naar Het Kasteel. De vergaderlocatie van de stad.

Het eind is inzicht en via het A-kerkhof bereiken we de Vismarkt. Nog even door de AA- kerk en de Korenbeurs en daar de finish op de Vismarkt. We worden beloond met een medaille en een ontbijt. Het zit erop. De rug hield zich goed en ik ga op weg naar het volgende evenement.

Legio – Run Grootegast

April 2019. Legio –  Run Grootegast. Het is twee jaar geleden dat ik voor het laatst een wedstrijd heb gelopen. De laatste wedstrijd was de marathon van Boston, april 2017, waar ik na de finish de felbegeerde Six Star Medaille in ontvangst mocht nemen.

DSC01604

Het lag in de bedoeling om in het najaar van 2017 een snelle vier mijl te lopen. Het liep allemaal anders. Ischias en rugklachten gooiden roet in mijn hardlopers bestaan. Een periode van fysio, chiropractors brak aan. Hardlopen deed ik bijna niet meer ook als oorzaak dat de motivatie er niet meer was. Een negatieve spiraal die maar moeilijk was te stoppen. Ik heb nu 19 marathons gelopen en die 20ste moet toch ook in de kast hangen.  2018 gaat roemloos aan mij voorbij en de lichamelijke klachten verdwijnen maar langzaam. Ik besluit krachttraining te gaan doen en ga op yoga. En warempel het gaat de goede kant op en hervat de trainingen bij mijn cluppie Loopgroep Nienoord. Op een laag tempo en boy o boy wat heb ik een conditie verloren ondanks elke dag op fiets naar het werk naar Roden. Bij sommige trainingen loop ik wat achteraan te hakkelen en dat komt je motivatie niet ten goede. Toch komt er langzaam verbetering in en probeer zoetjes aan een marathon te denken. Lauwersmeer Marathon in mei dit jaar lijkt me wel wat. Echter de lange duurtrainingen zie ik nog niet zitten en verandering van baan en twee cursussen volgen zit het er dit jaar niet in. Ik besluit 2019 te focussen op de korte afstand en richt me op de vier mijl van Groningen oktober later dit  jaar.

 

De eerste korte wedstrijd; Legio Run Grootegast 5 km. Zaterdag 6 april 2019.

32613257877_6abbc59bbb_o

De gehele dag heb ik lichte last van de rug en heb er een zwaar hoofd in. Toch maar om half drie richting Grootegast en me voor te bereiden om de start om half vier. Grootegast het dorp waar ik de  Mavo heb bezocht in mijn tienerjaren. Waar we in de pauze naar café Helmus gingen om te poolbiljarten. Nu is deze plek ingenomen door de Aldi die trouwens gratis superfood uitdeelde aan iedereen.

47502913562_4d6f0d1cd0_o

Foodtruck Aldi.  Foto: Herman Rinket

 

Na de warming up hou ik me vast aan de gedachte dat ik vaker mee hebt gemaakt dat de rugklachten weggaan als ik op tempo loop.

Om half vier worden we weg geschoten. Aangemoedigd door collega Ferdi ga ik op weg, 5 km hollen door Grootegast. Je moet maar durven. Ondanks alle moderne technieken in mijn horloge besluit ik niet op het klokje te kijken en gewoon op gevoel te gaan rennen. Als ik al een eindtijd in gedachten heb gooi ik het op 25 – 30 minuten. Collega Ferdi heeft op 25 minuten ingezet. Voor mij loopt een deelnemer in een shirt met de Groningse vlag in de inspirerende tekst; oet Grunn. Naar mijn gevoel loopt hij op mijn tempo en besluit hem te volgen maar niet te passeren. Na 1 km gaat het parcours over het industrieterrein. Niet echt inspirerend en de weekend stilte zoals je die op industrieterreinen hebt is voelbaar. Na ons is ook de jeugd ( tot 12 jaar ) gestart. Een jongen loopt al een hele tijd achter mij aan. Af en toe verliest hij wat maar weet zich ook weer te herstellen. Of komt dat door zijn Vader die af en toe op de fiets opduikt en hem aanmoedigt.  Zo kom ik erachter dat hij Matthijs heet en een echt doorzettertje is.

46640198655_2d37869525_o

Mattijs (groen shirt 5300)  gevolgd door vlag Groningen en daarachter ik zelf. Foto: Herman Rinket

Na dwars door het tuincentrum Drint te zijn gerend bereiken we het 2.5 km punt en besluit ik een tandje lager te gaan. Zoals ik al hoopte zijn de rugklachten vrijwel verdwenen. Begrijp nog steeds niet hoe dit kan. De man met het Groningen shirt loopt iets van me weg. Matthijs daarentegen heeft de spirit gevonden en loopt verder bij mij weg. Die ga ik niet meer inhalen. Bij het 4 km punt ga ik langzaam versnellen en de man met de Groningse vlag op het shirt komt weer dichterbij. Ter hoogte van het benzinestation passeer ik hem en dat voelt best goed en dan nog links af de Hoofdstraat weer op en op weg naar de finish bij het gemeentehuis. Nog steeds heb ik geen idee op wat voor tijd ik loop maar weet zeker dat het wel onder de 25 minuten moet zijn. En het klopt want bij het passeren van de registratiematten van Sportscom noteer ik een 23 minuten en 37 seconden en daar kan ik  best mee terug naar Boerakker. Ik feliciteer Matthijs met zijn prestatie en bedank de man met shirt met de vlag van Groningen. Hij fungeerde als een geweldige pace maker.

40589649103_fd8981cbbf_o

Foto: Herman Rinket

Vandaag zondag 7 april loop ik niet al te fit door huis. Het deert me niet want ik heb gisteren wel mooi 23 minuten neergezet op de 5 km.  Volgende event; KLM Urban Trail run door de stad Groningen volgende week zondag. Niet op tijd lopen maar voor de fun rennen door gebouwen.

Na Boston….Wat nu?

De marathon van Boston en het halen van de Six Star Medaille heeft nog wel een paar weken vrolijk gedanst in mijn hoofd. Ik mag me nu een ‘Six Star Finisher’ noemen een uitdrukking die iedereen wereldwijd kent die rond rent in het marathon wereldje. Het was een mooie periode van jaren die achter mij liggen en als het dan ook uiteindelijk lukt is het voldane gevoel een heerlijk maar ook een dankbaar gevoel. Dankbaar dat ik dit kan doen en dankbaar dat ik ook vrij snel in een vliegtuig kan stappen en mijn doelen kan najagen. Is niet aan een ieder voorbestemd.

643883_252585567_XLarge

Boston marathon 2017

 

Nieuwe doelen moeten worden bedacht om mijn lijf in conditie te houden. Dat doel was er ook wel; Ultra lopen. Een ultraloop is altijd langer dan een marathon en verschilt per run. Denk maar aan de 60 km van Texel en de 100 km van Winschoten. Die laatste had ik al een paar jaar in het vizier en overweegde ook deze dit jaar te gaan lopen in september. Tijdens de trip in Tromso, Noorwegen, wilde ik het besluit nemen wel of niet. Het besluit viel niet in Tromso omdat ik me niet goed voelde en stelde het besluit uit tot na Boston april 2017. De aanloop naar Boston was ook niet geweldig door de lichte rugklachten die ik had. Rugklachten die nu zijn verdwenen en waarbij ik nu voorzichtig de conclusie heb getrokken dat lange duurlopen niet goed zijn voor mijn rug. En daarmee is het verdict uitgesproken. Geen ultralopen voor mij. Luisteren naar je lichaam is altijd nog de beste remedie om fit en gezond te blijven.

Die marathons blijf ik nog wel even lopen. In november met de loopgroep naar Athene. Daarover later wel meer via dit medium. Probeerde nog even te snuffelen aan een trailrun maar door een licht griepje ging dat feestje ook niet door.

Eind april kwam de vier mijl van Groningen weer in het vizier. Mijn hardloopvirus heb ik daar eind jaren tachtig opgelopen. Als ik nu eens ga trainen voor een vier mijl en dan in oktober op de Vismarkt in een persoonlijke toptijd ga finishen. Het was nog begin mei toen ik dit bedacht en ging voortvarend te werk door gelijk maar een trainingsschema op te stellen. Paar dagen later nog wat bijschaven en voila; gereed, schoenen aan en rennen. Nait soez’n, moar deur broez’n.

Screenshot_6

Het schema bestaat alleen maar uit intervallen waarbij ik de trainingen van Loopgroep Nienoord gebruik als afwisseling en onderhoud. De intervallen beginnen met 10* 100m en gaan geleidelijk op naar 10 * 1000 m. Elke training analyseer ik en volg ik de ontwikkeling van de gedane arbeid. In de afbeelding hieronder zie je de resultaten tot dusver. De rode balkjes is de doelstelling de oranje balkjes geven de daadwerkelijke training weer en moeten onder de rode blijven.  Die zitten nu nog steeds goed maar naar verloop van tijd gaan de trainingen wel zwaarder worden en is het aan mij om het ook zo te houden. De gele lijn is het trainingseffect, wat wil zeggen in hoeverre ik mijn conditie heb verbeterd. Hoe hoger die lijn, hoe beter.

Screenshot_3

Wat is dan de doelstelling? De rode balkjes zijn ingesteld op een tempo van 4 minuut en 1 seconde op de kilometer en dan zou ik, als het lukt, een 25 minuten op de klok gaan zetten in Groningen.

Dit gaat mij de deze zomer wel bezig houden en de meeste training ga ik lopen op mijn intervalfietspad net buiten Boerakker. Vanaf het begin tot aan de uitvoegstrook van de A7 is het 1000 meter. Hier wil ik de basis leggen voor een snelle vier mijl.

 

Boston marathon. Geen race maar een reis.

Ik heb plaats genomen in een vliegtuig van Delta Airlines.  Op zich niet zo bijzonder maar als ik naar het vluchtplan kijk op het schermpje voor mij en als  eindbestemming  ‘Logan airport Boston’   zie geeft het me een behaaglijk gevoel; het is gelukt en ik ga de marathon van Boston lopen. Boston is niet zo maar een marathon. Nee, Boston is BOSTON. De oudste stadsmarathon ter wereld en ik mag mee rennen in de 121ste editie die nu op het programma staat. En ik sta als gekwalificeerde deelnemer ingeschreven en dat versterkt mijn behaaglijk gevoel.

Deze reis maak ik met een groep van Run2Forty2 uit Haarlem. We zijn met 26 lopers met hier en daar wat aanhang. Na aankomst in Boston begeven we ons eerst naar de expo aan Boylstonstreet nabij de finish van de marathon. Op de expo haal ik mijn startnummer. De mevrouw die mij het pakket overhandigde wil alles van mij weten. Hoe lang was het vliegen, hoe vaak ben je al in Boston geweest, waar ben je nog meer geweest en vooral wat was de mooiste marathon? Maar bovenal is ze ongelooflijk trots om als inwoonster van Boston mij te mogen ontvangen en het felbegeerde startnummer te mogen overhandigen. Ze wenst me heel veel succes toe en dat ik een geweldige tijd mag hebben in Boston.

17880332_1632190213461194_8418204834008557277_o

Zo ontvang je niet vaak het startnummer.

Vervolgens op zoek naar de stand van Abbot, de hoofdsponsor van de ‘Six World Marathon Majors’. Voor mij is Boston de laatste in de rij van zes. New York, Londen, Chicago, Tokio, Berlijn. Mijn gegevens worden nogmaals gecheckt en het licht gaat op groen. Van de, alweer,  aardige dame ontvang ik een sticker in de vorm van een ‘6 star’ die vervolgens op de achterzijde van mijn startnummer wordt geplakt. Nu hoef ik alleen nog maar de finish te halen. Moet nog wel even gebeuren.

We hebben de beschikking over een luxe hotel. Voor mij alleen een kamer van 10 bij 5 meter (echt nagemeten), enorm groot bed, zithoek en een  groot TV scherm. Om uigerust aan de start te verschijnen moet wel gaan lukken. Een foto zegt meer dan veel woorden bij deze (klik op de foto’s voor vergroting);

Op zaterdag nemen we deel aan een bike- tour door de stad met een gids. Grappig om mee te maken hoe een Amerikaan, ons Nederlanders, gaat uitleggen hoe je moet fietsen. Compleet met uitleg waar je voor – achterrem zit en hoe je die  moet gebruiken. We laten het over ons heen komen en genieten van een heerlijke zaterdagochtend fietsen dooreen stad die ik vooral wil kenmerken als vriendelijk en toegankelijk.

We fietsen ook langs Fenway Park. Een van de oudste Honkbal stadions van Amerika. Een stadion die dat ook uitstraalt en voor de liefhebbers vol sporthistorie. Thuisbasis van de Boston Red Sox. Via de concierge van het Hotel kon ik aan kaarten komen a 100 dollar per stuk op de avond voor de marathon. Heb het maar niet gedaan en gekozen voor een goede nachtrust. Keuzes maken.

 

Op zaterdagmiddag lopen we met de groep een verkenningsrondje in het finishgebied. Onze reisleider Sam verteld ons met een groot enthousiasme wat er allemaal met je gaat gebeuren in je laatste mijl van de marathon en als je de laatste scherpe bocht naar links maakt en dan Boyltonstreet op loopt en de finish ziet liggen. In die laatste mijl zit nog een behoorlijke tunnel waar ik al met pijn in mijn ogen naar kijk. Terug in het Hotel krijgen we in een zaaltje nog een laatste briefing. De weersvoorspelling is voor de lopers slecht. Het gaat warm worden. Een voordeel is dat we de wind in de rug hebben. Sam weet meteen onze dromen aan diggelen te smijten; “Als je denkt hier een persoonlijk record te gaan lopen vergeet het maar. Kansloos”. Boston is geen gemakkelijk parkoers die je een paar keer moet hebben gelopen om te achterhalen hoe je deze snel kunt lopen. Het hoogteverschil tussen start en finish is gunstig maar de vele heuvels tijdens deze afdaling maken het je moeilijk. En dan is er nog de heuvel op 20 mijl met de veelbelovende bijnaam; Heartbreak Hill. Het verhaal gaat dat lang geleden de loper aan kop zeker wist dat hij ging winnen. Echter tussen het 20ste  en 21ste mijl ging hij kapot vanwege de toch wel pittige heuvel. Hij won niet en verklaarde later dat op die heuvel zijn hart was gebroken. Heartbreak Hill was geboren.

 

De grote dag is aangebroken en als ik de gordijnen vroeg in de ochtend open sla wordt ik begroet door zonnestralen. Boston ontwaakt en maakt zich op voor een geweldige sportdag. Om acht uur begeef ik me naar Commonpark dicht bij het finishgebied. Hier stappen alle deelnemers in de bekende gele schoolbussen. Een gigantische logistieke operatie omdat ruim 30.000 lopers naar het plaatsje Hopkinton moeten worden gebracht voor de start. De bussen rijden in groepen van ongeveer 15 bussen. Bij elke bus een vrijwilliger met een groene en rode vlag. Zodra een bus vol is gaat de rode vlag omhoog. Als bij alle bussen de rode vlag omhoog is wordt het sein gegeven voor vertrek en gaat de colonne in één keer rijden. De volgende colonne lege bussen staat al weer gereed voor de volgende groep. De vrijwilligers bij de bussen doen hun werk met veel enthousiasme, ze zingen,dansen en wensen iedereen succes. Als ik een selfie wil maken staat er al iemand naast me en biedt aan de foto te maken. Ik weet een plekje op de eerste stoel van de bus te bemachtigen en dat geeft me een mooi uitzicht. Als we de stad uitrijden worden we uitgezwaaid door de inwoners van Boston. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, zo trots is men hier op deze marathon en zo trots zijn ze op de deelnemers die deze marathon gaan lopen. Ik zie een jongen boven op een transformatorhuisje staan en hij heeft een hele grote vlag bij zich met de tekst; Boston Strong. Het raakt me en voel de waterlanders opkomen. De bomaanslagen zijn ze nog niet vergeten en ze zullen er ook nooit aan toegeven. De beveiliging is enorm. Als deelnemer mag ik alleen een klein doorzichtig plastic zakje meenemen die ook nog eens wordt gecontroleerd. Toeschouwers in Boston zelf worden ook gecontroleerd op wat ze bij zich hebben. Rugzakjes zijn vandaag een ‘No Go’. Zowel voor deelnemers als toeschouwers.  De colonne bussen draait snelweg 90 op en we beginnen aan een rit van 45 minuten. Boven ons cirkelen helikopters om alles in de gaten te houden.

 

De marathon start dus in Hopkinton en via een provinciale weg gaat het parkoers richting downtown Boston. De deelnemers worden gedropt bij de plaatselijke high school in afwachting van het moment dat de speaker groepen deelnemers oproept naar de start te gaan. Het terrein is groot en je kunt je te goed doen aan drinken, voedsel en vooral relaxen. Het lichaam rust geven want deze moet nog behoorlijk aan de bak de komende paar uur. Om 2 minuten voor 10:00 uur  scheren twee straaljagers laag over ons heen. Twee minuten later is dan de start van de marathon en zijn de toppers los. Mijn startnummer kleur, blauw, wordt tegen 11:00 uur opgeroepen en de blauwe startnummers begeven zich naar de start. Eenmaal in het startvak stijgt de de spanning want het gaat nu toch wel echt gebeuren en er is geen weg meer terug. De speaker staat een moment stil bij de bomaanslagen in 2013 en in stilte gedenken we de slachtoffers. Later hoor ik dat twee slachtoffers van de aanslagen welke hun benen hebben verloren vandaag weer aan de start staan in een rolstoel. Ik sta naast een kerk en via een spandoek wordt ik gezegend doe wat laatste strekoefening en plotseling klinkt ook voor ons het startschot.

 

coursemap_large

26,2 mijl Amerikaans asfalt ligt voor mij om te bedwingen met gelijk de wind in de rug maar wel met de volle zon op je  lijf. De inwoners van Hopkinton zwaaien ons uitbundig uit. Gelijk valt me op dat er om de circa 200 meter een agent staat aan weerszijden van de weg. Dit beeld zal gelijk blijven tot aan de finish en je vraagt je dan weer af in wat voor een tijd we tegenwoordig leven. In 2013 waar vlak voor de finish twee bommen tot ontploffing werden gebracht. Een plek waar ik straks ook zal langs lopen net zoals de renners in 2013. Drie van hen haalden de finish niet en kwamen te overlijden. Ruim 200 mensen raakten van licht tot zwaar gewond. Een rare plek om te staan wetend dat het gewoon mensen waren zoals ik die een stukje gingen rennen. Mensen die langs de kant stonden om hun geliefden te zien finishen in een marathon.

 

Als ik Hopkinton heb verlaten wordt het wat stiller langs de kant. De eerste mijlen gaan behoorlijk naar beneden en dan heb je de eerste valkuil al te pakken. Het tempo gaat dan te snel omhoog zonder dat je er erg in hebt. En het gaat ook nog makkelijk want je bent nog niet moe, je zit vol adrenaline. Het lukt me vrij aardig de rem er op te houden, ook al gaat het soms toch nog te snel,  want ik heb de spiertjes nog een lange tijd nodig. De weg is breed en ik kan goed de weg vinden zonder te worden gehinderd door andere lopers. De verzorgingsposten doemen af en toe aan weerszijden van de weg op. Eerst altijd rechts en als je die gepasseerd ben aan de linkerzijde. De posten zijn goed ingericht met eerst sportdrank en daarna water om die vieze smaak van Gatorade weer weg te spoelen. En ook hier weer het enthousiasme van de vrijwilligers die je toch ook wel weer nodig hebt op deze reis.

DSC_0231

Een reis waarvan je eigenlijk wilt dat het niet mag stoppen. De reis brengt je van dorp tot dorp. Tussen de dorpen is het veelal wat rustiger en  ga je het gevecht met jezelf en je medelopers aan. Hoe verder we onderweg zijn hoe stiller het ook wordt op deze stukken. Als het volgende dorp opdoemt kom je in een warm bad terecht. De inwoners staan rijen dik aan weerszijden van de weg. Ze houden kartonnen billboards op met teksten die de lopers een steuntje in de rug bieden. Voorbeeld van zo’n tekst; ‘ You are working harder then our president’.
Door het mooie weer staat in vele tuinen de barbecue aan en loop je af en toe door een barbecuelucht. Mensen staan op de daken voor een beter uitzicht. Ongelooflijk wat je hier meemaakt. Op elk kruispunt is wel wat te zien. Veel toeschouwers dragen blauwe t-shirts met de opschrift;’ #Boston strong’ of #OneBoston.

DSC_0226

Dan ter hoogte van mijl 13 het punt waar we in de briefing voor zijn ‘gewaarschuwd. Ik zag zelfs een korte documentaire over het fenomeen. The Schoolgirls. Tussen mijl 13 en 14 staan ze; een grote horde meisjes van de plaatselijke high school. En ze hebben allemaal een billboard bij hun met hele duidelijke teksten. Komt nog bij het geschreeuw wat ze produceren en je hoort ze al ver van te voren. Nu hadden we de wind in de rug dus dat ging niet op; wel na het passeren hoor je ze nog een tijdje.

Op weg naar Heartbreak hill bij mijl nummer 20 oftewel het ongeveer het 32 kilometer punt. Waarschijnlijk door het waarschuwingen voor deze heuvel in de briefing weet ik deze goed te nemen. Het viel me eigenlijk nog wel mee om eerlijk te zijn. Toch voel ik wel iets in mijn linker hamstring. Een licht pijntje waar ik de diagnose aan vast moet stellen van een beginnende kramp. Ben dan ook blij het enorme opblaasbare reclamezuil te zien met de tekst ‘The Heartbreak is over’.

Ik maak mij op voor de finale. De laatste mijlen op weg naar die felbegeerde medaille van de Boston marathon maar ik moet wel op mijn hoede zijn. Die hamstring protesteert nu niet voor de lol. Door het warme weer, uiteindelijk 24 graden, heeft de organisatie kennelijk extra verzorgingsposten ingericht. Na elke mijl treffen we de vrijwilligers aan met bekertjes sportdrank en water. Even de benen rust geven en dan weer gaan. Ook door het warme weer staan er af en toe sprenkelinstallaties om de renners af te koelen.

Met nog drie mijl eindelijk in zicht; de hoogbouw van Boston. Ik herken ze en de finish is nu dan echt in zicht. De laatste mijl gaat in en dan schiet toch even de kramp erin. Ik stop en rekken en strekken en de kramp trekt weg. De laatste mijl doe ik voorzichtig aan want ik wil gewoon hardlopend finishen. Nog een tunnel te gaan, rechtsaf 200 meter stijl omhoog en bij de brandweerkazerne links af en daar zie ik de in de verte de finish. Dan weet ik het zeker; ik ga het gewoon halen. Op weg naar de finish van de Boston marathon. En niet zomaar een finish; ik ga zal gaan finishen als een ‘Six Star Finisher’. Zo noemen ze iemand die de Six Majors gaat voltooien. Ik ga er iets moois van maken en doe alsof al die duizenden, langs de kant weten, dat ik een “Six Star finisher ben en ik begin uitbundig te zwaaien en maak van die laatste 500 meter de mooiste 500 meters.

En als je dat ook nog gaat filmen ziet dat er als volgt uit;

 

Na de finish ontvang ik al snel de medaille en ik ontvang hem met trots. Maar ik mag nog een tent verder. De stand van Abbot World Major Marathon. Want ik heb ze nu alles zes en mag nog een medaille in ontvangst nemen. Ik wordt verwelkomt door twee mooie dames en mijn startnummer wordt gecontroleerd. En dan komt een opmerking van hun die ik niet zag aankomen: ‘I like your shorts, is this for swimming? ‘ Ik moet even tot 10 tellen en vertel met een rustige stem dat het een running short is. De beide dames gaan uit hun bol als ze ook nog zien dat het logo van de Boston marathon er ook op gedrukt staat. ‘This is awesome, where did you got those?” Wederom rustig wijs ik hun de richting van de Adidas Runbase Store 50 meter verder op waar ik de dag ervoor de short had aangeschaft. Toegegeven hij is best wel mooi.

643883_252256792_XLarge643883_252057731_XLarge

 

Na alle plichtplegingen van foto’s laten maken verlaat ik de drukte op weg naar het hotel die 500 meter van de finish is. Onderweg wordt ik aangesproken en gefeliciteerd door vreemden als ze de Six Star Medaille om mijn nek zien hangen. Van Run2Forty4 ontvang ik tijdens de afterparty nog een oorkonde en daarmee sluit ik een hoofdstuk af in mijn hardloop loopbaan.

De dag na de marathon is nog een keer de stad in en voor toerist spelen. Een impressie van Boston;

 

Op dinsdagavond brengt Delta Airlines ons weer terug naar Amsterdam. Het gaat een opmerkelijke vlucht worden. De winnaar van de marathon de Keniaan Geoffrey Kirui zit twee stoelen bij me vandaan en later blijkt ook de winnares Edna Kiplagat ook in het vliegtuig te zitten. Na aankomst in Amsterdam lopen ze met z’n tweeen richting de uitgang van Schiphol. Niemand die ze herkend maar ze lopen er wel de twee helden van de Boston marathon 2017.

 

DSC01603A

Boston medaille.

DSC01604

Missie voltooid.

 

Tromso Noorwegen. Polar Night Half Marathon.

Daar hoog in het Noorden waar het altijd koud is, waar de kerstman ergens moet wonen met zijn rendieren. Die kerstman heb ik niet gezien, de rendieren wel. Er waren twee vliegtuigmaatschappijen voor nodig om mij er te brengen. De KLM en het Noorse Wideroe met een propeller toestel. Passeer de poolcirckel en vlieg nog eens 400 km verder in Noordelijke richting en zet dan de landing in. De kans is groot dat je dan terecht komt in de Noorse provincie Troms en gaat landen op het vliegveld van Tromso. Tenminste zo is het mij wel vergaan.

Tromso wordt ook wel het ‘Parijs van het Noorden’ genoemd. Met 70.000 inwoners, een universiteit met, hoe kan het ook anders, veel artic researchachtige bezigheden maakt Tromso een levendige stad. Een gids vertelde me dat het een plaats is met een open mind. Een moderne stad met strakke designs in de huizen. Een stad waar van alles te doen is maar toch ook iets heel essentieels uitstraalt; rust. Een Zwitser verwoorde het heel erg treffend; Als bij ons de eerste sneeuw valt raakt iedereen in de stress van het komende winterseizoen. In Tromso worden ze er niet koud of warm van. Het dagelijkse leven gaat gewoon rustig doen en ze doen wat ze moeten doen.


Walvissen..
Na een koude nacht bij een temperatuur van -17 Graden begeef ik me de volgende ochtend naar een boot waarvan de gids en de kapitein mij beloven dat ik walvissen ga zien. Een poging dan want de natuur laat zich niet regisseren. Het is een mooie ochtend als we de haven van Tromso uitvaren en door één van de vele fjorden varen we ‘richting’ open zee. In Tromso is het niet de gehele dag donker. Echter de zon krijg je niet te zien en die blijft verscholen onder de horizon. Het (schemer) licht wat er dan nog wel is noemen ze het poollicht. Tijdens mijn verblijf is het om 10 uur in de ochtend (schemer)licht en vanaf 14:00 uur is het weer donker. Op de boot is deze ochtend het poollicht geweldig om te zien. Mooie kleuren tekenen zich af aan de hemel. Het vriest behoorlijk en de wind van zee is ijzig koud. De gids verteld ons een verhaal over het verleden en het heden van Noord Noorwegen. Leuk hierbij is het verhaal van Willem Barentz (zie vorige blog) die ooit eens hier de wateren heeft bevaren. Wel onder andere omstandigheden. Wij gaan nu gehuld in thermokleding en krijgen soep en koffie. De gids wordt enthousiast als ze hoort dat ze landgenoten van Willem Barentz aan boord heeft. Ze is onlangs nog op Terschelling geweest en vond het een prachtig eiland. Intussen laten de walvissen zich zien, voornamelijk Orka’s. Ze zwemmen in kleine groepen om de boot heen. Hoogtepunt is het zien van een bultrug die zich langzaam rakelings langs de boeg voortbewoog.


Sledehonden.
Op het wensenlijstje staat ook met sledehonden gaan sleeën. Ik werd het gewaar dat dit ook in de avonduren kon plaats vinden. Als je daarbij dan ook nog het Noorderlicht zou kunnen zien was het een dubbele klap. Met een kleine groep vertrekken we met een busje en rijden circa 50 km door een besneeuwd Noors landschap. Bij aankomst worden we gestoken in thermopakken en gaan we op weg naar de honden die ons vrolijk verwelkomen en er zichtbaar ongelooflijk veel zin in hebben. Ik deel mijn slee met een Australische jongen. Eén staat achter op de slee en mag de rem bedienen terwijl de andere relax op de slee mag zitten. Halverwege de rit verwisselen we van plaats. We hebben zes honden voor de slee en het gaat een onvergetelijke ervaring worden. Tijdens het sleeën worden de honden stil en we onderweg genieten we van de bergen om ons heen. Vanwege de duisternis voel je je heel klein worden en geniet je ademloos van de natuur om je heen. Plotseling is er nog een glimp van het Noorderlicht. Na afloop doen we ons te goed aan warme chocolademelk en soep.


De Halve Marathon.
Op zaterdag is dan de halve marathon. Ik ben de hele week al niet fit en zal deze wedstrijd dan ook niet gaan aangrijpen om een toptijd neer te zetten. Dat zal ook niet zo snel gaan gebeuren want de route is besneeuwd. Ik laat zelfs mijn horloge in het appartement liggen en ga lopen als een toerist en wil simpelweg genieten van alles om mij heen. De start is om drie uur in de middag en de duisternis is al weer ingevallen. En kwartier voor de start krijgen de deelnemers een heuse warming up met mooie dames en heren op het podium die onder opslepende muziek de oefeningen voor doen. Als het startschot valt sneeuwt het licht en er staat een stevige wind die toch behoorlijk koud aanvoelt. Goed ingepakt begin ik aan mijn 21.1 kilometer. We worden uitgezwaaid door de Noren en duiken de duisternis is. Het parkoers is uitgezet met om de 100 meter een fakkel. Het parkoers is geheel verhard met een laag harde sneeuw. Gelukkig geven mijn trial schoenen goed grip. Het is licht heuvelachtig en we lopen over het algemeen over wandelpaden. Hier en daar staan groepje Noren met Noorse vlaggetjes ons toe te juichen; “Heja Heja Heja Heja Heja….”. Ter hoogte van het vliegveld trotseren we een heuse hagelbui met stevige wind opzij. Ook deze medaille krijgen we niet cadeau. Het deelnemersveld bestaat uit circa 900 deelnemers uit 33 verschillende landen met een de Nederlanders op de zesde plaats. Je komt ons ook overal tegen. Na 21.1 km finish ik in een tijd van ….. Geen horloge om dus geen tijd. Mijn eindtijd zal wel in de uitslagenlijst staan maar ik heb er nog niet naar gekeken. Wat was dit toch heerlijk om te rennen zonder de klok er steeds bij te hebben. Lopen op gevoel heeft me nog nooit zo’n tevreden gevoel opgeleverd. Ga ik vaker doen.


Noorderlicht.
Hoofdoel van deze trip was om het Noorderlicht te kunnen zien. De natuur laat zich niet regisseren en het is dus maar afwachten. Ik ga met een groepje en een gids in een busje op jacht naar het Noorderlicht. In Tromso is het op deze zondagavond zwaar bewolkt dus gaan we rijden en op zoek naar plekken waar minder bewolking is. Het brengt ons deze avond tot in Finland ( was ik ook nog niet geweest dus mooi meegenomen). De gids heeft allerlei apps waarin hij de beste plek op zoekt. Af en toe stoppen en gaat hij een tijdje buiten staan om de lucht met eigen ogen te bekijken. Het brengt ons dus in Finland om een verlaten plek midden in de wildernis. De gids maakt een vuurtje zodat we enigszins warm kunnen blijven. Het is nog steeds bewolkt maar de Maan is zichtbaar en dat is een goed teken aldus de gids.
En dan opeens trekt de bewolking weg en zien we een groene heldere streep aan de hemel. Plotseling gaat de streep bewegen en vormen zich in het groene licht weer andere kleuren. Dansende vlammen in de lucht. Menig choreograaf zou hier jaloers op zijn. Dit is zo adembenemend mooi dat als ik een kunstgebit had deze nu was uitgevallen. Het verschijnsel is het gevolg van explosies midden in de zon en is dan circa 18 uur later vanaf de aarde zichtbaar. Een mooier cadeau op mijn 55ste verjaardag kon ik niet wensen. Het is al diep in de nacht als het busje me weer afzet in Tromso en ik bedank onze gids Tom en val even later in diepe slaap.


Rendieren.
Zeg je Noorwegen dan zeg je rendieren. Op de laatste dag naar de Sami bevolking. Dit is een nomadenvolk wat lange tijd niet werd geaccepteerd door de Noorse regering. Gelukkig is daar nu verandering in gekomen en behoren de Sami tot de Noorse cultuur. Dit nomadenvolk die in vervlogen tijden mee reisden met de rendieren. We bezoeken een Sami die samen met zijn rendieren even buiten Tromso zijn tent (Lavvu) heeft opgezet. Elk rendier in Noorwegen behoortis eigendoem van een Sami. Maar vraag nooit een Sami hoeveel rendieren hij bezit. Dat hoort niet. We maken een sledetocht met de rendieren en mogen ze afloop voeren (mos). In de lavvu worden we getrakteerd op rendiersoep met koffie en horen we verhalen over de Samibevolking die tegenwoordig een eigen parlement hebben.

 

Weer thuis ga ik me richten op het volgende avontuur; Boston marathon om de cirkel van de zes grootste wereldmarathons te kunnen voltooien.

Schema…schema…schema…Boston

Daar lag het dan op de deurmat, spreekwoordelijk want ik heb geen deurmat, een kaartje uit Boston. Met een duidelijke tekst; Confirmation of Acceptance.

dsc_0236dsc_0237

Het ultieme bewijs dat ik mee mag rennen in de 121ste editie van de Boston Marathon op 17 april 2017. Ook het ultieme teken dat ik mijn lijf in gereedheid moet brengen om de 26 mijlen te volbrengen op die magische datum 17 april 2017.

Maandag 5 december gaat het voorbereidingsschema los en ik heb gekozen voor een zwaar schema. Waarom?  Ik keek vandaag naar het Worldcup Schaatsen en zag Dai Dai Ntap de 500 meter winnen. Iedereen verrast en vooral hijzelf. Via Twitter volg ik al geruime tijd onze Nederlandse topsporters. Hoe ze zich voorbereiden op belangrijke wedstrijden. Ik leer daarvan en probeer het te kopiëren. De marathon van Boston ga ik niet winnen, maar een persoonlijk record neerzetten zou toch wel leuk zijn. Als bekroning voor al het trainingswerk wat ik moest doen om  volgend jaar aan de start te kunnen staan in Boston.

Een zwaar schema houdt nu in dat ik 6 trainingen per week ga afwerken waarbij de maandag een rustdag is. Komt mooi uit want op maandagavond heb ik de repetitie avond van de plaatselijke toneelvereniging. Het schema wat ik  ga volgen komt van de Boston marathon organisatie. Die zijn in mijlen en niet in kilometers. Ik heb hier bewust voor gekozen om te gaan wennen aan mijlen en niet aan kilometers zoals wij gewend zijn. Tijdens de marathon van New York in 2006 kan ik me nog heel goed herinneren dat ik toen dacht tijdens de run dat de afstand 23 mijlen bedroeg. Echter het is  26 mijl. En ik  moest nog 4.8 km verder om te kunnen finishen.

Hard trainen betekent ook gezond eten en drinken. De tijd van eiwitpoeders heb ik gehad. Elke dag een eitje, chocolademelk en na een training magere kwark met verse vruchten geeft je al een behoorlijke extra basis om de trainingen te kunnen doorstaan. Daarnaast voldoende slaap en het bier laten staan. In plaats van bier één glas rode wijn schijnt goed te zijn. Daarom slok ik dit weekend het laatste biertje van 2016 weg en de volgende is in Boston met de medaille in de hand.

 

 

 

 

 

 

 

Op koers met Willem Barentsz.

Terschelling,  06 november 2016. Berenloop.

Rond het jaar 1550, men weet het niet zeker, werd in het plaatsje Formerum op Terschelling een jongetje geboren. Zijn verdere leven zou hij doorgaan onder de naam Willem Barentsz. Willem was een avonturier met, naar ik denk, een flink portie doorzettingsvermogen. En nieuwsgierig wat er nog meer te koop is in de wereld. Kan me zo voorstellen dat hij vanaf de duinen de Noordzee opkeek en zich dan afvroeg of er achter de horizon nog meer was. In die tijd was er maar één manier om daar achter te komen. Je hijst de zeilen en zet koers naar het Noorden. De ontdekkingsreiziger Willem Barentsz was geboren.

260px-polar_bear_gerrit_de_veer_1596

Op zijn barre tocht richting de Noordpool ontdekte hij het eerste eiland. Hij gaf het de naam Veere eiland. Later werd deze naam omgezet naar Bereneiland. Om het feit dat Willem op dit eiland menige strijdt heeft moeten leveren met beren. Enook vaak voor z’n leven moest rennen. Hij zou zich nooit kunnen voorstellen dat ruim 400 jaar laten mensen ook gaan rennen. Niet voor achtervolgende Beren maar voor hun lol. En ook nog op zijn geboorte eiland. De Berenloop van Terschelling is geboren en met twee hoofdafstanden een hele en een halve marathon.

Zes november heel vroeg in de ochtend loop ik door de haven van Harlingen. Niet op zoek naar de reguliere veerboot maar naar de zee sleepboot  ‘Holland’.

Aan boord een zestigtal opvarenden en nog voordat de gewone veerboot nog moet aanmeren zet de  ‘Holland’ koers naar Terschelling. Aan boord genieten we van een sportontbijt. Het moge duidelijk zijn; de meeste passagiers zijn hardlopers.

dsc_0222dsc_0227-1dsc_0223-3

De ‘Holland’ doet al jaren geen dienst meer als zeesleper en bergingsvaartuig. Het schip wordt in de vaart gehouden door vrijwilligers, voor het merendeel oud bemanningsleden.

Om 12:00 uur klinkt het startschot voor de halve marathon aan de voet van de vuurtoren ‘De Brandaris’.

dsc_0229-1

De Berenloop is populair en er gaat dan ook een enorm deelnemersveld van start die zich allemaal wurmen door de smalle straatjes van West- Terschelling. Ik vertrek op een eindtijd van 1 uur 40. Dan moet je op de kilometer 4:45 rennen om dit te bewerkstelligen.  Daar kan,na de eerste kilometer, gelijk een streep door. Het is te druk om goed weg te komen en ruim vijf minuten later passeer ik de eerste kilometer. Dit is al bijna niet meer goed te maken. Positief blijven denken; ik heb nog 20 km voor de boeg. Rond de zes kilometer krijgen we een lichte bui. Een stoevertje zou Jaap Nienhuis het noemen. Verder blijft het droog en met weinig wind en een temperatuur rond de 10 graden prima loopweer.  De eerste 10 kilometer loop ik telkens 4:40 a 4:45 op de kilometer. Met het verlies in de eerste kilometer is al duidelijk dat de 1 uur 40 er niet in gaat zitten. Sneller durf ik niet, vooral omdat het strandgedeelte nog moet komen. En op basis van de halve marathons in Thesinge, Ulrum en Opende loop ik al een stuk sneller en dus naar tevredenheid.

Kilometer 12: De opgang naar het stand. Omhoog en dan door het mulle zand naar beneden. Loodzwaar. Het strand is redelijk te belopen maar toch lopen de km tijden op. Ik berust er in om te voorkomen dat ik me hier stuk ga lopen. Na 3 kilometer verlaten we het strand en gaan via een geasfalteerd fietspad richting de finish. Nog 5 kilometer door het bos voor de laatste meters op dit mooie eiland. Het tempo van 4:45 op de kilometer weet ik weer terug te pakken. De laatste meters over een rode loper en finishen aan de voet van  ‘De Brandaris’. De eindtijd komt uit op 1 uur 42 minuten en 19 seconden. En hiermee ben ik op koers voor de marathon van Boston volgend jaar april.

dsc_0231-1

In aanloop naar de marathon van Boston was dit de laatste halve marathon in de voorbereiding dit jaar. De resterende weken van 2016 veel snelheidswerk trainen en hier en daar een korte 5 of 10 km wedstrijd. In de eerste week van 2017 staat nog één halve marathon op het programma voordat het Boston trainings- programma van start gaat.
Ik volg het spoor van Willem Barentsz en zal stoppen in Tromso, Noorwegen om daar deel te nemen aan de Polar Night Half Marathon.

 

screenshot_11

start%2b%28800x533%29-1

Start Halve marathon 2016

img_1258%2b%28800x533%29

Rennen in de Poolnacht

noorderlicht

Tromso met het Noorderlicht

 

Zover is het nog niet en ga eerst aan boord van de ‘Holland’ voor de terugvaart naar Harlingen.

Aan boord doen we ons te goed aan een stamppotten buffet en vertellen we elkaar de verhalen over een dagje hard rennen op Terschelling. Tijdens de vaart volg ik op de app  de verrichtingen van Liset de Groot en Gretta Ottema die op dat moment de marathon van New York lopen. Willem Barentsz had alleen maar een kompas en zijn onderbuikgevoel.

Rond kwart voor acht begeef ik me op het achterdek. Het is donker en de maan verlicht de Waddenzee. De motoren van de ‘Holland’ draaien op volle kracht en het schip koerst vastberaden richting Harlingen. Even later realiseer ik me dat ik geheel alleen op het achterdek sta. Ik geniet van dit moment en dankbaar dat ik dit kan meemaken.

 

 

Via Thesinge naar Boston of Rotterdam.

screenshot_8

Voor de maandelijkse halve marathon staat op de kalender bij zaterdag 24 september; Thesinge. En zo geschiedde dat ik rond half drie mij begeef naar dit dorp. De lucht is strakblauw en Nederland maakt zich op voor een warm weekend. En dit zal in Thesinge niet anders zijn. Thesinge een boerendorpje onder de rook van de grote stad Groningen maar met een eigen smoel. Rondom het dorp hebben de boeren het druk met het winterklaar maken van de landerijen. Veel percelen liggen er netjes omgeploegd bij.

Het dorp Thesinge laat zich kenmerken door drie kerken en , zover ik heb gezien, 1 kroeg. Ietwat scheve verhouding. Hier en daar en grote boerderij geflankeerd door kleinere woningen. In lang vervlogen tijden de arbeiderswoningen. Nu nog steeds kleine woningen maar wel aangepast aan de moderne eisen van deze tijd. Ook hier en daar nieuwbouw woningen want ook hier wil graag de jeugd van Thesinge zich vestigen. Als kers op de taart is daar nog de korenmolen uit het jaar 1852. Prachtig gerestaureerd en deze molen zal tijdens mijn halve marathon van Thesinge als baken gaan dienen. Niet alleen voor mij maar ook voor die andere circa 400  deelnemers die deze middag na Thesinge zijn gekomen. Waaronder oud trainer van Loopgroep Nienoord Klaas Kanning. Hij loopt de vier mijl als voorbereiding op de vier mijl van Groningen.

Het startschot is om vier uur precies en al snel verlaten we het dorp en banen onze een weg door de landerijen. Ik heb mij voorgenomen rustig te starten en uit te komen op een eindtijd van 1:50. Zoals ook in Groningen bij de Bommen Berendloop en de Halve van Ulrum is het warm. Het is al in de namiddag en de wind is gaan liggen, echter de temperatuur niet. Een week eerder heb ik de 10 km in Zuidhorn gelopen en die is zeker nog voelbaar in de benen.

screenshot_9

 

Halverwege de race is het toch op de tanden bijten om vooral door te lopen en niet de auto op te zoeken die vlakbij de molen van Thesinge staat geparkeerd. Ik overwin en weet rond 15 kilometer het ritme weer terug te krijgen en klok een tijd van 1:52. Na de finish laat ik me te goed doen aan al het lekkers wat de Thesingers hebben uitgestald. Vele soorten fris fruit, dranken en poffertjes. Het is goed vertoeven daar in Thesinge.

dsc_0216

Rond half zeven weer huiswaarts en het resterende weekend weinig tot niets doen. En wachten op een email uit de USA. Wat het gaat worden? Mag ik mee doen aan de marathon van Boston 17 april 2017 of gaat het Rotterdam worden op 9 april. De komende week krijg ik hierover bericht.

De volgende halve marathon zal de Berenloop op Terschelling worden. Deze wordt op 6 november gehouden. Tot die tijd werken aan mijn snelheid dmv intervallen en heuveltrainingen.

BOMMEN BEREND GEDONDER

Halve marathon Groningen.

We schrijven het jaar 1672. Bisschop van Munster, bijgenaamd Bommen Berend, die van mening was dat de stad Groningen bij hem hoorde en met zijn kanonnen de stad aanviel. Maar de dappere legercommandant  Carl von Rabenhaupt stak daar met zijn superkanon ‘De Groote Griet’ een stokje voor. Een feestdag voor de Groningers was geboren.

Terug naar onze tijd. Zondag 28 augustus 2016, halve marathon met de start en de finish op de atletiekbaan in het stadspark bij Atletiek Groningen. De start was een half uur uitgesteld door de hevige hoosbuien eerder die ochtend waardoor het programma stil heeft gelegen. Een extra half uurtje rond lummelen. Niet goed voor je concentratie maar wat doe je eraan.

Deze loop zit in mijn programma in aanloop naar Boston 2017 maar de afgelopen week heb ik mezelf veelvuldig afgevraagd of het wel verstandig is om mee te doen. De hoge temperaturen zijn hier de reden voor. Op zaterdag nog steeds het besluit om niet te gaan lopen. Totdat het gedonder van Bommen Berend in de nacht van zaterdag op zondag duidelijk hoorbaar waren. Een weersomslag betekent hier vaak ook lagere temperaturen. Toch?

Om even voor half een in de middag worden we (1100 deelnemers) weggeschoten door Margot Boer. De eerste Nederlandse vrouw die een bronzen medaille won op de Olympische Winterspelen in 2014 op de 500 meter schaatsen. Doordat ik vooraan sta loop ik het eerste rondje op de atletiekbaan met de kopgroep mee om mij daarna snel terug te laten zakken naar een iets meer comfortabel tempo.

slider-1-start

Geheel links Chris Renkema. Geheel rechts met startpistool Margot Boer

 

Na het debacle van Ulrum ben ik benieuwd wat het vandaag gaat worden. We lopen het stadspark uit  en lopen door Piccardthof. Het tempo zit er goed in en is goed vol te houden. Zo rond de vier kilometer betreden we het natuurgebied (waterbergingsgebied) ‘De Onlanden’. Het natuurgebied dat er voor moet zorgen dat bij veel wateroverlast de Groningers droge voeten houden en men dit gebied laat onder lopen. In de laatste jaren geworden tot een prachtig gebied waar het goed vertoeven is in elk jaargetijde. Natuurgebied  ‘De Onlanden’ heeft nog een eigenschap; Er staan weinig bomen. De zon heeft het weer gewonnen van de wolken en de temperatuur gaat snel omhoog. Met geen schaduw moet ik het tempo aanpassen naar 5:30 op de kilometer. Het is warm en dat hebben de organisatoren ook voorzien en daarom waren er voldoende verzorgingsposten. Om de drie kilometer stonden de stoere vrijwilligers, in de rode Bommen Berend shirts, voor je klaar voor een bekertje water en een natte spons die beiden gretig aftrek vonden bij de deelnemers.

En zo was iedereen bezig met hun eigen gevecht met de klok en de omstandigheden. Boven ons ontstond ook een gevecht. Tussen Bommen Berend (de zon) en Von Rabenhaupt (de wolken). Met voor beiden wisselend succes. Maar legercommandant Von Rabenhaupt was een slim man. In de verte had hij zijn leger klaar staan om op het juiste moment toe te slaan. En echt, aan de horizon stond het zwart van de manschappen. Klaar om de lopers de helpende hand toe te steken en met schaduw hun naar het Stadspark te begeleiden. Maar Bommen Berend laat zich niet snel uit het veld slaan. Het waren slechts speldenprikken en bij kilometer 15 geeft hij zich gewonnen en trekt het leger van Von Rabenhaupt over de lopers heen. Met een wolkenschild beschermend tegen de zon op weg naar het 21.1 kilometer punt.

Screenshot_8

Von Rabenhaupt vergat echter nog wat wind mee te sturen maar dat zullen we hem vergeven. Het Gasunie gebouw komt weer dichterbij en we gaan ons opmaken voor de finale. En daar laat de organisatie een steekje vallen. Ik passeer het 20 kilometer punt. Althans dat verteld mij het bord wat langs de kant van de weg staat. Echter,op mijn GPS is het 19 kilometer. Ik ben nog  in Piccardthof en weet dat de finish niet over een kilometer is. Het bord is dus verkeerd geplaatst.

De tunnel onder de A7 is dan wel het juiste 20 kilometer punt en in de laatste 1100 meter concludeer ik wat mij deze halve marathon heeft gebracht. Toch teleurstellend want ik zal gaan finishen in 1:53:53. Ik had verwacht zeker onder de 1:50:00 te eindigen. Ik kan het gaan afschuiven op warme weer maar het is gewoon niet goed.  NIET GOED CHRIS!!!!! Uiteraard was het beter dan in Ulrum maar ik had verwacht dat er meer in zou zitten.

Screenshot_5

De afgelopen maand heb ik ook twee kortere afstanden gelopen. In Amsterdam bij Pride Run, tijdens de Gaypride, de 5 kilometer waar ik bijna een persoonlijk record liep en een week later in Zevenhuizen de 7 kilometer die dan weer iets tegenviel. Kortom op het langere afstandswerk heb ik nog enige denkwerk te doen en hoe dit weer op niveau te krijgen. En kan ook de conclusie zijn dat het toch goed is geweest deze middag toch te starten.

De volgende halve marathon gaat plaats vinden in Thesinge op 24 september.

De ‘Thaisner Dorpsrun’ in Thesinge. klik hier voor de website. Ga je mee?

 

 

 

 

Van doelstelling naar deceptie.

Halve marathon Lauwersoog – Ulrum, 30 juli 2016.

Rotterdam marathon ligt al weer een tijdje achter me. De marathon waarin ik me voor de derde keer kwalificeerde voor Boston. In Enschede waarin toch 46 seconden te kort kwam voor deelname aan Boston. Vorig jaar in de marathon van Tokio waar een luttele 30 seconden op de 42 kilometer en 195 meter mij geen startbewijs opleverde voor Boston. Gelukkig liggen de kaarten nu beter en heb ik een marge van 4 en 56 seconden voor Boston 2017. Heb ik dan zo snel gelopen in Rotterdam? Nee, ik val nu in een andere leeftijdscategorie. In oktober dit jaar zal het verdict door de organisatie van marathon Boston worden uitgesproken over deelname aan Boston 2017 voor Chris Renkema uit Boerakker. Vanaf nu hou ik wel de  focus op Boston en zit ik nu in de voorbereidende fase.

Die bestaat uit het elke maand een halve marathon lopen. De nacht van Groningen en de Olde Wierenloop in Opende liggen inmiddels achter me. In Opende gelopen op hartslag met als opdracht deze onder de 170 te houden. En dat ging goed.

Op zaterdag 30 juli de halve marathon van Ulrum. Inschrijven in Ulrum, met de bus naar Lauwersoog en vandaar weer terug lopen.

Doelstelling voor de wedstrijd; Tot 11 kilometer harstslag onder de 170 houden en daarna versnellen. Het weer is goed met een graadje of 21 en weinig wind. Wat kan me gebeuren? Welnu, een hoop ellende.

Screenshot_3

Na het startschot lopen we via de visafslag het Lauwersmeer gebied in. Prachtige natuur om mij heen en een vrolijke zon die af en toe wordt afgeschermd door een wolkje. Er staat weinig wind en omdat ik ook wind mee heb voelt het alsof het windstil is. Mijn hartslag heb ik prima onder controle en blijft zo rond de 163 slagen per minuut. Na zes kilometer merk ik dat mijn kilometertijden op lopen. Ik krijg het ook warm en kom al snel tot de conclusie dat Ulrum op dit punt nog heel ver weg is. Nog niet eens op de helft en ik moet nu al een strijd met mezelf leveren. Ik loop in het clubtenue vandaag met onze kledingsponsor autobedrijf Renkema uit Oldekerk op mijn rug genoemd. Een deelnemer achter mij maakt de opmerking wanneer hij nu pech krijgt hulp dichtbij is. Ik antwoord dat dit niet zal gaan omdat IK zelf meer hulp nodig heb. Hij spreekt mij nog bemoedigend toe met de woorden dat we al over de helft zijn.

11 kilometer. Het punt waarin ik zou moeten versnellen. Maar ik wil helemaal niet versnellen. Eerder het tegenovergestelde. Het is zo fucking warm en ik snak naar een licht briesje. Ik kan gaan terug lopen met tegenwind maar dan kom ik helemaal niet in Ulrum.

2016-08-02 (2)

Mijn tempo gaat gestaag naar beneden. Bij de verzorgingsposten, gelukkig om de drie kilometer, kan ik even bijkomen. Maar tussen de verzorgingsposten moet ik ook wandelpauze’s toevoegen. Het kan me ook allemaal niets meer schelen. Kilometer 16 gaat de slechtste worden. Hier deed ik 6 minuut 40 over. Je zou je hardloopschoenen gelijk in het Lauwersmeer flikkeren. Maar ik heb net nieuwe dus dat is dan ook weer zonde. In de verte zie ik een kerktoren. Ik hoop maar dat dit de kerktoren van Ulrum is. Gelukkig is dat ook zo. In de laatste 2 kilometer zie ik clubgenote Janetta Wolthekker voor mij lopen. Als ik naast haar kom en ze ziet me roept ze me toe; “Hé Chris, loop jij net zoals ik ook al zo slecht? ” Gelukkig ik ben niet de enigste die het moeilijk heeft. Later hoor ik van haar  broer Dorus dat die ook geen beste wedstrijd heeft gelopen.

We besluiten samen te finishen. De laatste kilometer is een lange kilometer. Gelukkig worden we toegejuicht door de bevolking van Ulrum die massaal langs de kant staat. En dit overdrijf ik niet. 50 meter voor de finishlijn pakken we elkaars hand en gaan als eenheid van Loopgroep Nienoord over de eindstreep. (Die lachende gezichten waren alleen voor de fotografen) En zo krijgt deze dag toch nog een gouden randje.

28565334522_e4735cb1af_o

 

Al het overige snel vergeten en richten op de volgende halve marathon. 28 augustus, Bommen Berend te Groningen.